Chiny pod względem administracyjnym dzielą się na 33 jednostek, w tym  dwadzieścia dwie prowincje, pięć okręgów autonomicznych i cztery miasta wydzielone oraz dwa specjalne regiony administracyjne. Do najludniejszych prowincji Chin należą Syczuan, Henan, Guangdong i Jiangsu. Największe okręgi administracyjne to Tybet, Xinjiang - Ujgurski Okręg Autonomiczny, Mongolia Wewnętrzna i  Guangxi.  Miasta wydzielone to wielkie metropolie. Są to Pekin (stolica Chińskiej Republiki Ludowej), Tianjin, Szanghaj i Chongqing. Ponadto istnieją 2 specjalne regiony administracyjne Chin: Hongkong i Macao.

Ludność Chin liczy już ponad 1,3 miliarda ludzi, co stanowi około 22% ludności na świecie. W Chinach żyje 56 grup etnicznych, z czego 92% ludności zamieszkującej Chiny stanowi narodowość Han. Znaczniejsze mniejszości etniczne w Chinach to Mongołowie, Tajowie, Ujgurzy, Tybetańczycy oraz przedstawiciele muzułmańskiej mniejszości Hui. W najbarwniejszej pod względem etnicznym prowincji Yunnan występuje około dwudziestu mniejszości, w tym wyznający matriarchat przedstawiciele ludu Naxi.

W Chinach występuje wiele religii oraz prądów filozoficzno-społecznych o pewnych cechach religii, z których najważniejsze to przybyły z Indii buddyzm oraz wywodzące się z samych Chin taoizm i konfucjanizm. Współcześnie popularnymi religiami są również chrześcijaństwo oraz islam. Powszechnie zakorzenionym w chińskiej tradycji po dziś dzień pozostaje kult przodków. Na obszarze Tybetu buddyzm przeniknął elementami lokalnej religii bon zyskując miano lamaizmu.

W Chinach panuje klimat kontynentalny i rozróżnia się cztery pory roku. Ponieważ Chiny rozciągają się na obszarze równym obszarowi Europy, pomiędzy północą a południem Chin występują duże różnice temperatur, średnio 10°C. Podobne różnice występują pomiędzy wschodnią a zachodnią częścią Chin. Na wiosnę, pomiędzy marcem a majem, średnia temperatura w Chinach wynosi od 10 do 22°C. W lato, od czerwca do sierpnia, średnia temperatura wynosi ponad 30°C. Jesienią temperatura wynosi pomiędzy 10 a 22°C, ale często średnia temperatura przekracza 22°C.

Oficjalnym językiem w Chinach jest język opary na dialekcie pekińskim. Często nazywany jest mandaryńskim i jest głównie używany w północno-wschodnich i południowo-zachodnich Chinach. Jego oficjalna nazwa to "putonghua", co znaczy "język powszechny". Oprócz mandaryńskiego, w Chinach istnieje ponadto sześć głównych dialektów, z których najważniejszy jest dialekt kantoński. Dialektem tym posługują się głównie mieszkańcy Kantonu i Hongkongu. Dialekty te różnią się miedzy sobą tak dalece, że osoba posługująca się mandaryńskim nie jest w stanie zrozumieć osoby mówiącej po kantońsku. To, co pozwala na swobodne komunikowanie się ze sobą ludzi mówiących różnymi dialektami jest pismo. Dla Europejczyka, przyzwyczajonego do alfabetu łacińskiego, pismo chińskie liczące tysiące znaków stanowi szczególną trudność. W językach europejskich poszczególne dźwięki są zapisywane w postaci liter, co w efekcie daje wyraz. W piśmie chińskim każdy znak ma swoje znaczenie. Wszystkich znaków jest około 60 tysięcy, lecz wiele z nich nie jest używanych. Ocenia się, że wykształcony Chińczyk zna 6 do 8 tysięcy znaków. Ażeby móc czytać gazetę wystarczy znajomość 2 do 3 tysięcy znaków.